غم راه فراری جز بی خیالی ندارد

غم راه فراری جز بی خیالی ندارد

از این که سراغ این وبلاگ اومدین ممنونم با این که میدونم بایه کلیک اشتباه راتون اینورا افتاده

هوای تازه، بارش باران، لحظه های پاک، محیطی به غایت زنده و پویا، مهربانی خاک، جلوه رنگ و ... هرآنچه از زیبایی تصور نمایی... اینها بدون حضورت همچون اجزای یک تابلوی نقاشی است که من بیرون از صحنه به تماشای آن نشسته ام. من ناظری بیش نیستم؛ چرا که ... جای تو خالیست. من تنها بار دو جفت چشم منتظررا بر دوش می کشم. من تماشاچی بیش نیستم... خسته و تا ابد چشم به راه...

+نوشته شده در سه شنبه یکم اردیبهشت 1388ساعت10:18توسط ریش قرمز | |

دلم بدجوری هواتو کرده

دلم بدجوری هواتو کرده تو غربت ترانه دنبال تو می گرده تنگ غروب خسته و تنها صدات می کنم ای هم آشنا ناز نگاتو به دنیا ارزون نمیدم ستاره‌ی عشقمو به آسمون نمیدم بیا تو خاطره‌های خط خطی سراغی بگیر از من پاپتی چه کنم چی بگم از کدوم بهونه دوست دارم رو فقط یه بار بگو عاشقونه اون لحظه حس میکنم تو بهشتم اینو بدون سرنوشتم و به نام تو نوشتم بی تو من کبوتری پر شکسته تو نیستی کنج قفس تنها نشسته تو آسمون آبی عشق تو یه ترانه واسه داشتنت منم اون حس عاشقانه اگه من جنگل خشک تو ببار با حضورت سرم یه دنیا بذار رسوای عشقم بین پیر و جوون بازم رسواترم کن بدتر از رسم زمون

+نوشته شده در سه شنبه یکم اردیبهشت 1388ساعت10:16توسط ریش قرمز | |

دل من

امشب دل من پراز غمه

تو آسمونش،پرنده های ماتمه

دل یاره من امشب به کجاست؟

هرجا باشه به این دل نا آشناست

گویی دلش از یادم به فناست

هرچند که گوید:هنوزم به بناست

این بنای عشقمون بود که اینجوری شده

سقف و دیوارش همه پوشالی شده

این فضا،فضای شعر گفتنه ماست

دله خستم همیشه تو خاطر این آدمکاست

دله نفرین شده من به فناست

هرچند که گویند:نفرینش به جفاست

تپش قلب من از بهره چه بود؟

نه اینکه به حاطر عشق تو بود؟

حال رفتی زمنو عشقت شده حبس دلم

باز میزنی خنجر براین قفل دلم

خنجرت از زهرو کین می شکافت قفل دلم

اینک عشقت پرید از این دلم

دله من حالش خوشه اصلا بلد نیست بگیره

+نوشته شده در دوشنبه شانزدهم دی 1387ساعت9:39توسط ریش قرمز | |

خیلی دلم پره خیلی

گریه هم ارومم نکرد""""""""""""""""""

شعر اولیمو برای اون دختری که بهش دل دادمو دلمو شکست مینویسم

تو اون تماس اخری

گفتی بهم بذار برو

گفتم چرا؟!!!

گفتی برو

گفتم بهت که از خودت، بهم یه یادگار بده

تا که به یاد تو باشم ،تو این روزای بی کسیم

گفتی برو خودش میاد

یه یادگاری قشنگ

اره الان تو قلبمه ،اون یادگاری قشنگ

همش به یادم میاره تموم خاطراتتو

اون یادگاری قشنگ،غمه بی تو بودنه

غمه تنهایی و عشق،غمه بی نهایته

این غمه یاره منه

تا ابد تا روز مرگ

ببین اینو یه" تا "داره

یعنی یه روز تموم میشه

روزی که مرگم برسه

دعا ،دعا کن برسه

روز فنایی منم

چون که بعدش زنده میشه

عشق تو ،توی خاطرم

اخه اگه یادت باشه

عشقم به تو "تا" هم نداشت

یادت باشه عاشقتم بدونه "تا"

همش میگم حتی زمان مردنم

عاشقتم بدونه" تا"

وقتی که روحم میپره تو اسمون

بازم میگم عاشقتم بدونه "تا"

وقتی توراه دوزخم

وقتی توی اون آتیشام

بازم میگم عاشقتم بدونه "تا"

حتی اگه خدا بگه

اینو نگی میری بهشت

بازم میگم عاشقتم بدونه "تا"

شعر دومم رو واسه دلم گفتم:

دله من غصه نخور، خدا بزرگه دله من

دله من گریه نکن ،خدا رحیمه دلمه من

دله من زجه نزن ،ناله نکن، صدات میگیره دله من

دله من بدجور شکستی، دله من

دله من نازک بودی ،دیدی شکستی دله من

دله من گریه نکن، فدات بشم ،دنیا دوروزه دله من

دله من اشکاتو پاک کن، دله من

دله من خدا بزرگه ،دله من

دله من نگو خدارحمت کجاست

دله من شکوه نکن از این خدا ،که بی گناست

دله من شکستنت از رو هوس

خدا نشکنه دلش رو به هوس

خدا جون سپردم این دلو بهت

آخه من می خوام بیام دیگه پیشت

بیامو دنیا رو بسپرم به اون

تو خودت مراقبش باش خدا جون

خدایا مرگم را برسان

+نوشته شده در دوشنبه شانزدهم دی 1387ساعت9:38توسط ریش قرمز | |

نجوا با خدا

دلم گرفته ای خدا

کو آن صدای آشنا

کو آن نوای دل نشین

کو آن شبای در خوشی

گریم گرفته ای خدا

کو آن نگاه مهربان

کو آن لبای آتشین

چیزی نمیگی ای خدا

نیستم به چشمت آشنا

قهرت نگیره ای خدا

اگه ازت شدم رها

شدم اسیر یک نگاه

ازته دلم گفتم بهش

اول و آخرم خدا

خدا یه بار بکن نگاه

بندت شده بی ادعا

تنها شده، ببین خدا

یه بار بهش بده ندا

دوستت دارم ای بی خدا

هیچ میدونی خدا بنده های بی خداشو دوست داره؟

+نوشته شده در دوشنبه شانزدهم دی 1387ساعت9:35توسط ریش قرمز | |

بی نیازم

غریبه راهم و،جاده درازه

زغربت این وجودم،بی نیازه

دلم بازم شکسته،مثل هربار

ولی جاده بر این دل،چاره سازه

زیارو غربت و رب،هرسه فریاد

که این دل بر همه چیز،بی نیازه

در این دل،غم زند هی دادو فریاد

که ای شادی برو،دل غم نوازه

دلم خون است و اشک شد این چشانم

دلم از خون و اشک هم ،بی نیازه

چو فریاد میزنم براین زمانه

خدا گوید زتو ،دنیا بی نیازه

مرا خاکم کنید از یاد یارم

که یارم زمن،اکنون بی نیازه

خدایا مرا یاری نکردی

+نوشته شده در دوشنبه شانزدهم دی 1387ساعت9:34توسط ریش قرمز | |

در کوچه هاي خلوت بي هدف تنهاست و سرگردان

تکه اي از وجود خود را گم کرده اواره سرگردان

نگاهي بي هدف دنبال چيزي که خود نيز نمي داند سرگردان

خيابان خلوتتر از ان است که با او همدردي کند

زمين و زمان مرده ان حرکت ندارند

مردمان اين ديار نيز احساس ندارند

نمي يابد ان پاره ي تن خود را باز تنهاست

در گوشه اي با چشمان گريان باز تنهاست

سالها ست به نقطه ي خيره تنهاست

منتظر يک نگاه يک نشانه با يک کوچه بي انتها همراست

مردمان خنده کنان مي گويند باز ديوانه ي ديگر با روياي خود همراست

چشم انتظار در گوشه اي مرگ را مي خواهد

هنوز وطن را در ياد دارد

وجودش يارش عشقش در وطن است

چشمانش باز در وطن است

چه زيباست چه زيباست روياست

مردمان نگاه مي کنند به گوشه ي پيري عاشق افتادست

سالهال بود چيزي را از خدا مي خواست

منتظر يک نگاه بود اواره بود وطن زادگاه عاشقان را مي خواست

عشقش يارش را مي خواست

وطن را مي خواست

جواب انتظارش را مي خواست

اما نه اميدي نبود مرگ را مي خواست

تنهايي بي پايان را مي خواست

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم مهر 1387ساعت9:5توسط ریش قرمز | |

دل ما دير زمانيست که مي پندارد

"دوستي" نيز گلي است،

مثل نيلوفر و ناز،

ساقه ترد ظريفي دارد.

بي گمان سنگدل است آنکه روا مي دارد،

جان اين ساقه نازک را،

-دانسته-

بيازارد.

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم مهر 1387ساعت9:2توسط ریش قرمز | |

تا سحر اي شمع بر بالين من

امشب از بهر خدا بيدار باش

سايه ي غم ناگهان بر دل نشست

رحم کن امشب مرا غمخوار باش

کام اميدم به خون آغشته شد

تيرهاي غم چنان بر دل نشست

آه اي ياران بفريادم رسيد

ور نه مرگ امشب بفريادم رسد

گريه ي فرياد بس کن شمع من

بر دل ريشم نمک ديگر مپاش

قصه ي بي تابي دل پيشم مکن

امشب از بهر خدا بيدار باش

جز تو اي مونس شبهاي تار

در جهان ديگر مرا ياري نماند

شمع سوزانم تو خاموشم مکن

گر چه دور هستم زتو اما فراموشم مکن

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم مهر 1387ساعت9:0توسط ریش قرمز | |

لحظه ديدار نزديک است.

باز من ديوانه ام، مستم.

باز مي لرزد، دلم، دستم.

باز گوئي در جهان ديگري هستم.

هاي!نخراشي بغفلت گونه ام را، تيغ!

هاي نپريشي صفاي زلفکم را، دست!

و آبرويم را نريزي دل!

- اي نخورده مست –

لحظه ديدار نزديکست

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم مهر 1387ساعت8:57توسط ریش قرمز | |

قند عسل من! غزل من! گل نازم!

کوته شده ي رشته اميد درازم!

خرم شده اکنون چمن ديگري از تو

اي ابر نباريده به صحراي نيازم!

با شوق تو عالم همه سجاده عشق است

آه اي دهن کوچک تو، مهر نمازم!

شايد که رسم با تو بدان عشق حقيقي

ابرويت اگر پل زند از عشق مجازم

شايد که از اين پس به هواي تو ببندد

از هر هوسي چشم، دل وسوسه بازم

بزداي غبار از رخم و پنجه ي مهري

بر من بکش، آنگاه بساز و بنوازم

بنواز که صد زمزمه ي عشق نهفته است

خاموش و فراموش به هر پرده ي سازم

اينک تو و آن زخمه واينک من و اين زخم

خواهي بنوازم تو و خواهي بگدازم

من گم شده بودم که مرا يافت برايت

عشق و سپس افکند به آغوش تو بازم

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم مهر 1387ساعت8:56توسط ریش قرمز | |

بر من گذشتي، سر بر نکردي

از عشق گفتم، باور نکردي

دل را فکندم ارزان به پايت

سوداي مهرش در سر نکردي

گفتم گلم را مي بويي از لطف

حتي به قهرش پرپر نکردي

ديدي سبويي پر نوش دارم

با تشنگي ها لب تر نکردي

هنگام مستي شورآفرين بود

لطفي که با ما ديگر نکردي

آتش گرفتم چون شاخ نارنج

گفتم:نظر کن !سر بر نکردي

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم مهر 1387ساعت8:54توسط ریش قرمز | |

دلم گرفته ، ای دوست! هوای گريه با من
                               گر از قفس گريزم کجا روم ، کجا من؟
                                                 کجا روم که راهی به گلشنی ندارم
            که ديده بر گشودم به کنج تنگنا من
                           نه بسته ام به کس دل نه بسته کس به من دل
                                        چو تخته پاره بر موج رها رها رها من
                                                   ز من هر آن که او دور چو دل به سينه نزديک
                  به من هر ان که نزديک از او جدا جدا من
                       نه چشم دل به سويی نه باده در سبويی
                                   که تر کنم گلويی به ياد آشنا من
                                             زبودنم چه افزود ؟ نبودنم چه کاهد؟
                  که گويد به پاسخ که زنده ام چرا من
                                                  ستاره ها نهفتم در آسمان ابری
                                  دلم گرفته ، ای دوست هوای گريه با من

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم مهر 1387ساعت8:53توسط ریش قرمز | |

زندگی باهمین غم ها خوش است

                                   با همین بیش و همین کم ها خوش است

              زندگی کردیم شاکی نیستیم

                                        بر زمین خوردیم و خاکی نیستیم

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم مهر 1387ساعت8:52توسط ریش قرمز | |

روي من شرط نبند

جاي تکخال قمار

جاي يک اسب سياه

پاي ميدان شکار

بر سرم عشق نپاش

مثل باران تگرگ

مثل يک شوخي تلخ

بين مهماني مرگ

پشت من راه نيا

همچو يک عاشق ناب

باورت را نفرست

رو به من، رو به سراب

هستي ات را نفروش

به پريشاني من

بخت پرواز نبين

روي پيشاني من

بيش از اين لاف مباف

پشت اين نغمه سرد

روي من تاس نريز

جاي يک تخته نرد

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم مهر 1387ساعت8:52توسط ریش قرمز | |

کاش

کاش در مسیر زندگی باری از دوش نگاهی کم کنیم

                                   فاصله های میان خویش را با خطوط دوستی محکم کنیم

کاش با چشمانمان عهدی کنیم وقتی از اینجا به دریا می رویم

                                    جای بازی با صدای موج ها درد های آبی اش را بشنویم

   کاش مثل آب ؛ مثل چشمه سارگونه ی نیلوفری را تر کنیم

                                   ما همه روزه از اینجا می رویم کاش این پرواز را باور کنیم

              کاش بین ساکنان شهر عشق رد پای خویش را پیدا کنیم

            کاش با الهام از وجدان خویش یک گره از کار دل ها وا کنیم

    کاش اشکی قلبمان را بشکند با نگاه خسته ای ویران شویم

                           کاش وقتی شاپرک ها تشنه اند ما به جای ابرها گریان شویم

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم مهر 1387ساعت8:50توسط ریش قرمز | |

چرا دنیا؟

از روزی که رفتی

دیگه دلم به هیچ کسی بند نمیشه

چرا دنیا

اشک های شبونه من تموم نمیشه

دلم شکست زدسته تو

زدسته تو که گفتی برو

گفتی برو و رفتی

دنیای بلوری شادی هامو شکستی

نموندی به حرفام گوش ندادی

خوشحالی سالیان درازمو ربودی

+نوشته شده در یکشنبه نهم تیر 1387ساعت10:0توسط ریش قرمز | |

کسی که مثل هیچکس نیست

من خواب دیده ام که کسی میآید
من خواب یک ستاره ی قرمز دیدهام
و پلک چشمم هی میپرد
و کفشهایم هی جفت میشوند
و کور شوم
اگر دروغ بگویم
من خواب آن ستاره ی قرمز را
وقتی که خواب نبودم دیده ام
کسی میآید
کسی میآید
کسی دیگر
کسی بهتر
کسی که مثل هیچکس نیست، مثل پدر نیست ، مثل انسی
نیست ، مثل یحیی نیست ، مثل مادر نیست
و مثل آن کسی است که باید باشد
و قدش از درختهای خانه ی معمار هم بلندتر است
و صورتش
از صورت امام زمان هم روشنتر
و از برادر سیدجواد هم
که رفته است
و رخت پاسبانی پوشیده است نمیترسد
و از خود سیدجواد هم که تمام اتاقهای منزل ما
مال اوست نمیترسد
و اسمش آنچنانکه مادر
در اول نماز و در آخر نمازصدایش میکند
یا قاضی القضات است
یا حاجت الحاجات است
و میتواند
تمام حرفهای سخت کتاب کلاس سوم را
با چشمهای بسته بخواند
و میتواند حتی هزار را
بی آنکه کم بیآورد از روی بیست میلیون بردارد
و میتواند از مغازه ی سیدجواد ، هرچه که لازم دارد ،
جنس نسیه بگیرد
و میتواند کاری کند که لامپ "الله "
که سبز بود : مثل صبح سحر سبز بود .
دوباره روی آسمان مسجد مفتاحیان
روشن شود
آخ ....
چقدر روشنی خوبست
چقدر روشنی خوبست
و من چقدر دلم میخواهد
که یحیی
یک چارچرخه داشته باشد
و یک چراغ زنبوری
و من چقدر دلم میخواهد
که روی چارچرخه ی یحیی میان هندوانه ها و خربزه ها
بنشینم
و دور میدان محمدیه بچرخم
آخ .....
چقدر دور میدان چرخیدن خوبست
چقدر روی پشت بام خوابیدن خوبست
چقدر باغ ملی رفتن خوبست
چقدر سینمای فردین خوبست
و من چقدر از همه ی چیزهای خوب خوشم میآید
و من چقدر دلم میخواهد
که گیس دختر سید جواد را بکشم

چرا من اینهمه کوچک هستم
که در خیابانها گم میشوم
چرا پدر که اینهمه کوچک نیست
و در خیابانها گم نمیشود
کاری نمیکند که آنکسی که بخواب من آمده است ، روز
آمدنش را جلو بیندازد
و مردم محله کشتارگاه
که خاک باغچه هاشان هم خونیست
و آب حوضشان هم خونیست
و تخت کفشهاشان هم خونیست
چرا کاری نمیکنند
چرا کاری نمیکنند

چقدر آفتاب زمستان تنبل است

من پله های یشت بام را جارو کرده ام
و شیشه های پنجره را هم شستهام .
چرا پدر فقط باید
در خواب ، خواب ببیند

من پله های یشت بام را جارو کرده ام
و شیشه های پنجره را هم شسته ام .

کسی میآید
کسی میآید
کسی که در دلش با ماست ، در نفسش با ماست ، در
صدایش با ماست

کسی که آمدنش را
نمیشود گرفت
و دستبند زد و به زندان انداخت
کسی که زیر درختهای کهنه ی یحیی بچه کرده است
و روز به روز
بزرگ میشود، بزرگ میشود
کسی که از باران ، از صدای شرشر باران ، از میان پچ و پچ
گلهای اطلسی

کسی که از آسمان توپخانه در شب آتش بازی میآید
و سفره را میندازد
و نان را قسمت میکند
و پپسی را قسمت میکند
و باغ ملی را قسمت میکند
و شربت سیاه سرفه را قسمت میکند
و روز اسم نویسی را قسمت میکند
و نمره ی مریضخانه را قسمت میکند
و چکمه های لاستیکی را قسمت میکند
و سینمای فردین را قسمت میکند
درختهای دختر سید جواد را قسمت میکند
و هرچه را که باد کرده باشد قسمت میکند
و سهم ما را میدهد
من خواب ديده ام ...

+نوشته شده در دوشنبه ششم خرداد 1387ساعت9:26توسط ریش قرمز | |

دلم برای باغچه میسوزد

کسی به فکر گلها نیست
کسی به فکرماهیها نیست
کسی نمیخواهد
باور کند که باغچه دارد میمیرد
که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
که ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی می شود
و حس باغچه انگار
چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیده ست.
حیاط خانه ی ما تنهاست
حیاط خانه ی ما
در انتظار بارش یک ابر ناشناس
خمیازه میکشد
و حوض خانه ی ما خالیست
ستاره های کوچک بی تجربه
از ارتفاع درختان به خاک میافتند
و از میان پنجره های پریده رنگ خانه ی ماهی ها
شب ها صدای سرفه میآید
حیاط خانه ی ما تنهاست .
پدر میگوید:
" از من گذشته ست
از من گذشته ست
من بار خودم را بردم
و کار خودم را کردم "
و در اتاقش ، از صبح تا غروب ،
یا شاهنامه میخواند
یا ناسخ التواریخ
پدر به مادر میگوید:
" لعنت به هرچی ماهی و هرچه مرغ
وقتی که من بمیرم دیگر
چه فرق میکند که باغچه باشد
یا باچه نباشد
برای من حقوق تقاعد کافیست."

مادر تمام زندگیش
سجاده ایست گسترده
در آستان وحشت دوزخ
مادر همیشه در ته هر چیزی
دنبال جای پای معصیتی میگردد
و فکر میکند که باغچه را کفر یک گیاه
آلوده کرده است .
مادر تمام روز دعا میخواند
مادر گناهکار طبیعیست
و فوت میکند به تمام گلها
و فوت میکند به تمام ماهیها
و فوت میکند به خودش
مادر در انتظار ظهور است
و بخششی که نازل خواهد شد .

برادرم به باغچه میگوید قبرستان
برادرم به اغتشاش علفها میخندد
و از جنازه های ماهیها
که زیر پوست بیمار آب
به ذره های فاسد تبدیل میشوند
شماره بر میدارد
برادرم به فلسفه معتاد است
برادرم شفای باغچه را
در انهدام باغچه میداند.
او مست میکند
و مشت میزند به در و دیوار
و سعی میکند که بگوید
بسیار دردمند و خسته و مأیوس است
او ناامیدیش را هم
مثل شناسنامه و تقویم و دستمال و فندک و خودکارش
همراه خود به کوچه و بازار میبرد
و ناامیدیش
آنقدر کوچک است که هر شب
در ازدحام میکده گم میشود .

و خواهرم دوست گلها بود
و حرفهای ساده قلبش را
وقتی که مادر او را میزد
به جمع مهربان و ساکت آنها میبرد
و گاهگاه خانواده ی ماهیها را
به آفتاب و شیرینی مهمان میکرد...
او خانه اش در آنسوی شهر است
او در میان خانه ی مصنوعیش
و در پناه عشق همسر مصنوعیش
و زیر شاخه های درختان سیب مصنوعی
آوازهای مصنوعی میخواند
و بچه های طبیعی میزاید
او
هر وقت که به دیدن ما میآید
و گوشه های دامنش از فقر باغچه آلوده میشود
حمام ادکلن میگیرد
او
هر وقت که به دیدن ما میآید
آبستن است.

حیاط خانه ی ما تنهاست
حیاط خانه ی ما تنهاست
تمام روز
از پشت در صدای تکه تکه شدن میآید
و منفجر شدن
همسایه های ما همه در خاک باغچه هاشان بجای گل
خمپاره و مسلسل میکارند
همسایه های ما همه بر روی حوضهای کاشیشان
سرپوش میگذارند
و حوضهای کاشی
بی آنکه خود بخواهند
انبارهای مخفی باروتند
و بچه های کوچه ی ما کیفهای مدرسه شان را
از بمبهای کوچک پر کردهاند .
حیاط خانه ی ما گیج است.

من از زمانی که قلب خود را گم کرده است میترسم
من از تصویر بیهودگی این همه دست
و از تجسم بیگانگی این همه صورت میترسم
من مثل دانش آموزی
که درس هندسه اش را
دیوانه وار دوست می دارد تنها هستم
و فکر میکنم...
و فکر میکنم...
و فکر میکنم...
و قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است
و ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی میشود.

+نوشته شده در دوشنبه ششم خرداد 1387ساعت9:23توسط ریش قرمز | |

پنجره

یک پنجره برای دیدن
یک پنجره برای شنیدن
یک پنجره که مثل حلقه ی چاهی
در انتهای خود به قلب زمین میرسد
و باز می شود بسوی و سعت این مهربانی مکرر آبی رنگ
یک پنجره که دستهای کوچک تنهایی را
از بخشش شبانه ی عطر ستاره های کردیم
سرشار می کند .
و می شود از آنجا
خورشید را به غربت گل های شمعدانی مهمان کرد
یک پنجره برای من کافیست.
من از دیار عروسک ها می آیم
از زیر سایه های درختان کاغذی
در باغ یک کتاب مصور
از فصل های خشک تجربه های عقیم دوستی و عشق
در کوچه های خاکی معصومیت
از سال های رشد حروف پریده رنگ الفبا
در پشت میزهای مدرسه ی مسلول
از لحظه ای که بچه ها توانستند
بر روی تخته حرف "سنگ" را بنویسند
و سارهای سراسیمه از درخت کهنسال پر زدند.

من از میان ریشه های گیاهان گوشتخوار می آیم
و مغز من هنوز
لبریز از صدای وحشت پروانه ایست که او را
در دفتری به سنجاقی
مصلوب کرده بودند.

وقتی که اعتماد من از ریسمان سست عدالت آویزان بود
و در تمام شهر
قلب چراغ های مرا تکه تکه می کردند.
وقتی که چشم های کودکانه ی عشق مرا
با دستمال تیره ی قانون می بستند
و از شقیقه های مضطرب آرزوی من
فواره های خون به بیرون می پاشید
وقتی که زندگی من دیگر
چیزی نبود ، هیچ چپیز بجز تیک تاک ساعت دیواری
دریافتم ، باید، باید ، باید.

یک پنجره برای من کافیست
یک پنجره به لحظه ی آگاهی و نگاه و سکوت
اکنون نهال گردو
آنقدر قد کشیده که دیوار را برای برگ های جوانش
معنی کند
از آینه بپرس
نام نجات دهنده ات را
آیا زمین که زیر پای تو می لرزد
تنهاتر از تو نیست ؟
پیغمبران ، رسالت ویرانی را
با خود به قرن ما اوردند
این انفجارهای پیاپی،
و ابرها مسموم ،
آیا طنین آیه های مقدس هستند؟
ای دوست، ای برادر ، ای همخون
وقتی به ماه رسیدی
تاریخ قتل عام گل ها را بنویس.

همیشه خواب ها
از ارتفاع ساده لوحی خود پرت می شوند و می میرند
من شبدر چهارپری را می بویم
که روی گور مفاهیم کهنه رويیده ست
آیا زنی که در کفن انتظار و عصمت خود خاک شد جوانی
من بود؟
آیا دوباره من از پله های کنجکاوی خود بالا خواهم رفت
تا به خدای خوب ، که در پشت بام خانه قدم می زند سلام
بگویم؟

حس می کنم که وقت گذشته ست
می کنم که " لحظه" سهم من از برگ های تاریخ ست
حس می کنم که میز فاصله ی کاذبی ست در میان گیسوان
من و دست های این غریبه ی غمگین
حرفی به من بزن
آیا کسی که مهربانی یک جسم زنده را به تو می بخشد
جز درک حس زنده بودن از تو چه می خواهد؟

حرفی به من بزن
من در پناه پنجره ام
با آفتاب رابطه دارم .

+نوشته شده در دوشنبه ششم خرداد 1387ساعت9:22توسط ریش قرمز | |

بعد از تو

ای هفت سالگی
ای لحظه های شگفت عزیمت
بعد از تو هرچه رفت ، در انبوهی از جنون و جهالت رفت

بعد از تو پنجره که رابطه ای بود سخت زنده و روشن
میان ما و پرنده
میان ما و نسیم
شکست
شکست
شکست
بعد از تو آن عروسک خاکی
که هیچ چیز نمی گفت ، هیچ چیز بجز آب ، آب ، آب
در آب غرق شد.

بعد از تو ما صدای زنجره ها را کشتیم
و بصدای زنگ ، که از روی حرف های الفبا بر می خاست
و به صدای سوت کارخانه های اسلحه سازی ، دل بستیم .

بعد از تو که جای بازیمان زیر میز بود
از زیر میزها
به پشت ها میزها
و از پشت میزها
به روی میزها رسیدیم
و روی میزها بازی کردیم
و باختیم، رنگ ترا باختیم ، ای هفت سالگی .

بعد از تو ما به هم خیانت کردیم
بعد از تو ما تمام یادگاری ها را
با تکه های سرب ، و با قطره های منفجر شده ی خون
از گیجگاه های گچ گرفته ی دیوارهای کوچه زدودیم .
بعد از تو ما به میدان ها رفتیم
و داد کشیدیم :
" زنده باد
مرده باد "

و در هیاهوی میدان ، برای سکه های کوچک آوازه خوان
که زیرکانه به دیدار شهر آمده بودند ، دست زدیم.
بعد از تو ما که قاتل یکدیگر بودیم
برای عشق قضاوت کردیم
و همچنان که قلب هامان
در جیب هایمان نگران بودند
برای سهم عشق قضاوت کردیم .

بعد از تو ما به قبرستان ها رو آوردیم
و مرگ ، زیر چادر مادربزرگ نفس میکشید
و مرگ ، آن درخت تناور بود
که زنده های اینسوی آغاز
به شاخه های ملولش دخیل می بستند
ومرده های آن سوی پایان
به ریشه های فسفریش چنگ می زدند
و مرگ روی ان ضریح مقدس نشسته بود
که در چهار زاویه اش ، ناگهان چهار لاله ی آبی
روشن شدند.

صدای باد می آید
صدای باد می آید، ای هفت سالگی

برخاستم و آب نوشیدم
و ناگهان به خاطر آوردم
که کشتزارهای جوان تو از هجوم ملخ ها چگونه ترسیدند.
چقدر باید پرداخت
چقدر باید
برای رشد این مکعب سیمانی پرداخت ؟

ما هرچه را که باید
از دست داده باشیم ، از دست داده ایم
ما بی چراغ به راه افتادیم
و ماه ، ماه ، ماده ی مهربان ، همیشه در آنجا بود
در خاطرات کودکانه ی یک پشت بام کاهگلی
و بر فراز کشتزارهای جوانی که از هجوم ملخ ها می ترسیدند

چقدر باید پرداخت؟

+نوشته شده در دوشنبه ششم خرداد 1387ساعت9:9توسط ریش قرمز | |

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

و این منم
زنی تنها
در آستانه فصلی سرد
در ابتدای درک هستی آلوده ی زمین
و یأس ساده و غمناک اسمان
و ناتوانی این دستهای سیمانی .
زمان گذشت
زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت
ساعت چهار بار نواخت
امروز روز اول دی ماه است
من راز فصلها را میدانم
و حرف لحظه ها را میفهمم
نجات دهنده در گور خفته است
و خاک ، خاک پذیرنده
اشارتیست به آرامش

زمان گذشت و ساعت چهار بار نواخت

در کوچه باد میآمد
در کوچه باد میآمد
و من به جفت گیری گلها میاندیشم
به غنچه هایی با ساقهای لاغر کم خون
و این زمان خسته ی مسلول
و مردی از کنار درختان خیس می گذرد
مردی که رشته های آبی رگهایش
مانند مارهای مرده از دو سوی گلو گاهش
بالا خزیده اند و در شقیقه های منقلبش آن هجای خونین را
تکرار می کنند
-سلام
- سلام
و من به جفت گیری گل ها میاندیشم

در آستانه فصلی سرد
در محفل عزای آینه ها
و اجتماع سوگوار تجربه های پریده رنگ
و این غروب بارور شده از دانش سکوت
چگونه می شود به آن کسی که میرود اینسان
صبور
سنگین
سرگردان
فرمان ایست داد
چگونه می شود به مرد گفت که او زنده نیست ، او هیچوقت
زنده نبوده است

در کوچه باد میاید
کلاغهای منفرد انزوا
در باغهای پیر کسالت میچرخند
و نردبام
چه ارتفاع حقیری دارد

آنها ساده لوحی یک قلب را
با خود به قصر قصه ها بردند
و اکنون دیگر
دیگر چگونه یک نفر به رقص بر خواهد خاست
و گیسوان کودکیش را
در آبهای جاری خواهد رخت
و سیب را که سرانجام چیده است و بوییده است
در زیر پالگد خواهد کرد؟

ای یار ، ای یگانه ترین یار
چه ابرهای سیاهی در انتظار روز میهمانی خورشیدند
انگار در مسیری از تجسم پرواز بود که یکروز آن پرنده ها
نمایان شدند
انگار از خطوط سبز تخیل بودند
آن برگ های تازه که در شهوت نسیم نفس میزدند
انگار
آن شعله های بنفش که در ذهن پاک پنجره ها میسوخت
چیزی بجز تصور معصومی از چراغ نبود

در کوچه ها باد میامد
این ابتدای ویرانیست آن روز هم که د ست های تو ویران شد
باد میآمد
ستاره های عزیز
ستاره های مقوایی عزیز
وقتی در آسمان ، دروغ وزیدن میگیرد
دیگر چگونه می شود به سوره های رسولان سر شکسته پناه
آورد ؟
ما مثل مرده های هزاران هزار ساله به هم میرسیم و آنگاه
خورشید بر تباهی اجاد ما قضاوت خواهد کرد .
من سردم است
من سردم است و انگار هیچوقت گرم نخواهم شد
ای یار ای یگانه ترین یار " آن شراب مگر چند ساله بود ؟ "
نگاه کن که در اینجا
زمان چه وزنی دارد
و ماهیان چگونه گوشت های مرا میجوند
چرا مرا همیشه در ته دریا نگاه میداری ؟

من سردم است و میدانم که از تمامی اوهام سرخ یک شقایق وحشی
ز چند قطره خون
چیزی بجا نخواهد ماند
خطوط را رها خواهم کرد
و همچنین شمارش اعداد را رها خواهم کرد
و از میان شکل های هندسی محدود
به پهنه های حسی وسعت چناه خواهم برد
من عریانم ، عریانم ، عریانم
مثل سکوت های میان کلام های محبت عریانم
و زخم های من همه از عشق است
از عشق ، عشق ، عشق
من این جزیره ی سرگردان را
از انقلاب اقیانوس
و انفجار کوه گذر داده ام
و تکه تکه شدن ، راز آن وجود متحدی بود
که از حقیرترین ذره هایش آفتاب به دنیا آمد

سلام ای شب معصوم !
سلام ای شبی که چشم های گرگ های بیابان را
به حفره های استخوانی ایمان و اعتماد بدل میکنی
ودر کنار جویبارهای تو ، ارواح بیدها
ارواح مهربان تبرها را میبویند
من از جهان بی تفاوتی فکرها و حرف ها و صداها میآیم
و این جهان به لانه ی ماران مانند است
و این جهان پر از صدای حرکت پاهای مردمیست
که همچنان که ترا میبوسند
در ذهن خود طناب دار ترا میبافند
سلام ای شب معصوم

میان پنجره و دیدن
همیشه فاصله ایست
چرا نگاه نکردم ؟
مانند آن زمانی که مردی از کنار درختان خیس گذر میکرد

چرا نگاه نکردم ؟
انگار مادرم گریسته بود آن شب
آن شب که من به درد رسیدم و نطفه شکل گرفت
آن شب که من عروس خوشه های اقاقی شدم
آن شب که اصفهان پر از طنین کاشی آبی بود
و آن کسی که نیمه ی من بود ، به درون نطفه ی من بازگشته بود
، و من در آینه میدیدش
که مثل آینه پاکیزه بود و روشن بود
و ناگهان صدایم کرد
و من عروس خوشه های اقاقی شدم
.انگار مادرم گریسته بود آن شب
چه روشنایی بیهوده ای در این دریچه مسدود سر کشید
چرا نگاه نکردم ؟
تمام لحظه های سعادت میدانستند
که دستهای تو ویران خواهد شد
و من نگاه نکردم
تا آن زمان که پنجره ی ساعت
گشوده شد و آن قناری غمگین چهار بار نواخت
چهار بار نواخت
و من به ان زن کوچک بر خوردم
که چشمهایش ، مانند لانه های خالی سیمرغان بودند
و آنچنان که در تحرک رانهایش میرفت
گویی بکارت رؤیای پرشکوه مرا
با خود بسوی بستر میبرد

آیا دوباره گیسوانم را در باد شانه خواهم زد ؟
آیا دوباره باغچه ها را بنفشه خواهم کاشت ؟
و شمعدانی ها را
در آسمان پشت پنجره خواهم گذاشت ؟
آیا دوباره روی لیوان ها خواهم رقصید ؟
آیا دوباره زنگ در مرا بسوی انتظار صدا خواهد برد ؟

به مادرم گفتم : " دیگر تمام شد "
گفتم :" همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق میافتد
باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم"

انسان پوک
انسان پوک پر از اعتماد
نگاه کن که دندانهایش
چگونه وقت جویدن سرود میخوانند
و چشمهایش
چگونه وقت خیره شدن میدرند
و او چگونه از کنار درختان خیس میگذرد
،صبور
،سنگین
.سرگردان

در ساعت چهار
در لحظه ای که رشته های آبی رگهایش
مانند مارهای مرده از دو سوی گلوگاهش
بالا خزیده اند
و در شقیقه های منقلبش ان هجای خونین را
تکرارمی کند
سلام
سلام

آیا تو
هرگز آن چهار لاله ی آبی را
بوییده ای ؟

زمان گذشت
زمان گذشت و شب روی شاخه های لخت اقاقی افتاد
شب پشت شیشیه های پنجره سر میخورد
و با زبان سردش
ته مانده های روز رفته را به درون میکشد

من از کجا میآیم ؟
من از کجا میآیم ؟
که اینچنین به بوی شب آغشته ام ؟
هنوز خاک مزارش تازه ست
مزار آن دو دست سبز جوان را میگویم

چه مهربان بودی ای یار ، ای یگانه ترین یار
چه مهربان بودی وقتی دروغ میگفتی
چه مهربان بودی وقتی که پلک های آینه ها را میبستی
و چلچراغها را
از ساق های سیمی میچیدی
و در سیاهی ظالم مرا بسوی چراگاه عشق میبردی
تا آن بخار گیج که دنباله ی حریق عطش بود بر چمن خواب
مینشست
و آن ستاره ها مقوایی
. به گرد لایتناهی میچرخیدند
چرا کلام را به صدا گفتند؟
چرا نگاه را به خانه ی دیدار میهمان کردند !
چرا نوازش را
به حجب گیسوان باکرگی بردند؟
نگاه کن که در اینجا
چگونه جان آن کسی که با کلام سخن گفت
و با نگاه نواخت
و با نوازش از رمیدن آرامید
به تیرهای توهم
مصلوب گشته است
و به جای پنج شاخه ی انگشتهای تو
که مثل پنج حرف حقیقت بودند
چگونه روی گونه او مانده ست

سکوت چیست ، چیست ، ای یگانه ترین یار ؟
سکوت چیست بجز حرفهای ناگفته
من از گفتن میمانم ، اما زبان گنجشکان
زبان زندگی جمله های جاری جشن طبیعتست
زبان گنجشکان یعنی : بهار . برگ . بهار
زبان گنجشکان یعنی : نسیم . عطر . نسیم
زبان گنجشکان در کارخانه میمیرد

این کیست این کسی که روی جاده ی ابدیت
بسوی لحظه توحید میرود
و ساعت همیشگیش را
با منطق ریاضی تفریقها و تفرقه ها کوک میکند .
این کیست این کسی که بانگ خروسان را
آغاز قلب روز نمیداند
آغز بوی ناشتایی میداند
این کیست این کسی که تاج عشق به سر دارد
و در میان جامه های عروسی پوسیده ست

پس آفتاب سرانجام
در یک زمان واحد
بر هر دو قطب ناامید نتابید
تو از طنین کاشی آبی تهی شدی

...و من چنان پرم که روی صدایم نماز میخوانند

جنازه های خوشبخت
جنازه های ملول
جنازه های ساکت متفکر
جنازه های خوش بر خورد ،خوش پوش ، خوش خوراک
در ایستگاه های وقت های معین
و در زمینه ی مشکوک نورهای موقت
و شهوت خريد ميوه هاي فاسد بيهودگي
آه
چه مردمانی در چارراهها نگران حوادثند
واین صدای سوت های توقف
در لحظه ای که باید ،باید ، باید
مردی به زیر چرخ های زمان له شود
مردی که از کنار درختان خیس میگذرد....

من از کجا میآیم؟

به مادرم گفتم :"دیگر تمام شد."
گفتم :" همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق میافتد
باید برای روزنامه تسلیتی بفرستیم
."

سلام ای غرابت تنهایی
اتاق را به تو تسلیم میکنیم
چرا که ابرهای تیره همیشه
پیغمبران آیه های تازه تطهیرند
و در شهادت یک شمع
راز منوری است که آن را
آن آخرین و آن کشیده ترین شعله خوب میداند

ایمان بیاوریم
ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد
ایمان بیاوریم به ویرانه های باغ های تخیل
به داس های واژگون شده ی بیکار
و دانه های زندانی
نگاه کن که چه برفی میبارد

شاید حقیقت آن دو دست جوان بود ، آن دو دست جوان
که زیر بارش یکریز برف مدفون شد
و سال دیگر ، وقتی بهار
با آسمان پشت پنجره همخوابه میشود
و در تنش فوران میکنند
فواره های سبز ساقه های سبک بار
شکوفه خواهد داد ای یار ، ای یگانه ترین یار

ايمان بياوريم به آغاز فصل سرد ...

+نوشته شده در دوشنبه ششم خرداد 1387ساعت8:56توسط ریش قرمز | |

وقتي کسي رو دوست داري،حاضري جون فداش کني

حاضري دنيارو بدي،فقط يه بار نيگاش کني

به خاطرش داد بزني،به خاطرش دروغ بگي

رو همه چي خط بکشي،حتّي رو برگ زندگي

وقتي کسي تو قلبته،حاضري دنيا بد بشه

فقط اوني که عشقته،عاشقي رو بلد باشه

قيد تموم دنيارو به خاطرِ اون مي زني

خيلي چيزارو مي شکني ، تا دل اونو نشکني

حاضري که بگذري از دوستاي امروز و قديم

امّا صداشو بشنوي ، شب از ميون دوتا سيم

حاضري قلب تو باشه ، پيش چشاي اون گرو

فقط خدا نکرده اون ، يه وقت بهت نگه برو

حاضري هر چي دوست نداشت ، به خاطرش رها كني

حسابتو حسابي از ، مردم شهر جدا کني

حاضري حرف قانون و ، ساده بذاري زير پات

به حرف اون گوش کني و به حرف قلب باوفات

وقتي بشينه به دلت ، از همه دنيا مي گذري

تولّد دوبارته ، اسمشو وقتي مي بري

حاضري جونت و بدي ، يه خار توي دستاش نره

حتي يه ذرّه گرد وخاک تو معبد چشاش نره

حاضري مسخرت کنن ، تمام آدماي شهر

امّا نبيني اون باهات ، کرده واسه يه لحظه قهر

حاضري هر جا که بري ، به خاطرش گريه کني

بگي که محتاجشي و ، به شونه هاش تکيه کني

حاضري که به خاطر ، خواستن اون ديوونه شي

رو دست مجنون بزني ، با غصه هاهمخونه شي

حاضري مردم همشون ، تو رو با دست نشون بدن

ديوونه هاي دوره گرد ، واسه تو دست تکون بدن

حاضري اعتبارتو ، به خاطرش خراب کنن

کار تو به کسي بدن ، جات اونو انتخاب کنن

حاضري که بگذري از ، شهرت و اسم و آبروت

مهم نباشه که کسي ، نخواد بشينه روبروت

وقتي کسي تو قلبته ، يه چيزقيمتي داري

ديگه به چشمت نمي ياد ، اگر که ثروتي داري

حاضري هر چي بشنوي ، حتي اگه سرزنشه

به خاطر اون کسي که ، خيلي برات با ارزشه

حاضري هر روز سر اون ، با آدما دعوا کني

غرورتو بشکني و باز خودتو رسوا کني

حاضري که به خاطرش ، پاشي بري ميدون جنگ

عاشق باشي اما بازم ، بگيري دستت يه تفنگ

حاضري هر کي جز اونو ، ساده فراموش بکني
پشت سرت هر چي ميگن ، چيزي نگي گوش بكنی

حاضري هر چي که داري ، بيان و از تو بگيرن

پرنده هاي شهرتون ، دونه به دونه بميرن

وقتي کسي رو دوست داري ، صاحب کلّي ثروتي

اين گنج خيلي قيمتي نذار كه از دستت بره...

گویند که مکتب عشق را ۱۰ کلاس است :

۱-نگاه

۲-عشق

۳-مهر و محبت

۴-عاطفه و احساس

۵-دوستی

۶-خواستن

۷-بوسه

۸-ازدواج

۹-زندگی

۱۰- مرگ!!!

عشق يعني...

عشق يعني مهر بي چون و چرا ؛ عشق يعني كوشش بي ادعا ....عشق يعني مهر بي اما

اگر ؛ عشق يعني رفتن با پاي سر .....عشق يعني دل تپيدن بهر دوست ؛ عشق يعني جان من

قربان اوست ....عشق يعني خواندن از چشمان او ؛ حرفهاي دل بدون گفتگو .....عشق يعني

عاشق بي زحمتي ؛ عشق يعني بوسه بي شهوتي .....عشق ، يار مهربان زندگي ؛ بادبان و

نردبان زندگي .....عشق يعني دشت گلكاري شده ؛ در كويري چشمه اي جاري شده .....يك

شقايق در ميان دشت خار ؛ باور امكان با يك گل بهار .....در خزاني برگريز و زرد و

سخت ؛ عشق تاب آخرين برگ درخت .....عشق يعني روح را آراستن ؛ بي شمار افتادن و

برخاستن عشق يعني زشتي زيبا شده ؛ عشق يعني گنگي گويا شده .....عشق يعني مهرباني در

عمل ؛ خلق كيفيت به زنبور عسل .....عشق يعني گل به جاي خار باش ؛ پل به جاي اينهمه

ديوار باش .....عشق يعني يك نگاه آشنا ؛ ديدن افتادگان زير پا .....عشق يعني تنگ بي

ماهي شده ؛ عشق يعني ماهي راهي شده .....عشق يعني آهويي آرام و رام ؛ عشق صيادي

بدون تير و دام .....عشق يعني برگ روي ساقه ها ؛ عشق يعني گل به روي شاخه ها.....

عشق با روح شقايق زيباست......عشق با حسرت عاشق زيباست.......عشق با نبض دقايق زيباست.....عشق با زهر حقايق زيباست...عشق با حسرت ديدار تو بودن زيباست

عشق نمی پرسه که تو کی هستی

عشق فقط میگه تو مال منی

عشق نمی پرسه اهل کجایی

فقط میگه توقلب من زندگی می کنی

عشق نمی پرسه چرادور هستی

فقط میگه همیشه با من هستی

عشق نمی پرسه دوستم داری

فقط میگه دوستت دارم

+نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت10:59توسط ریش قرمز | |

می دونستي اشک گاهي از لبخند با ارزش تره؟ چون لبخند رو به هر کسي مي توني هديه کني اما اشک رو فقط براي کسي مي ريزي که نمي خواي از دستش بدي

+نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت10:52توسط ریش قرمز | |

براي خوشبختي تو خدا رو فرياد مي زنم

اگه بگم که قول مي دم تا هميشه باهات باشم
اگه بگم که حاضرم فداي اون چشات بشم
اگه بگم توآسمون عشق من فقط تويي
اگه بگم بهونه ي هر نفسم تنها تويي
اگه بگم قلبمو من نذر نگاهت مي کنم
اگه بگم زندگيمو بذر بهارت مي کنم
اگه بگم ماه مني هر نفس راه مني
اگه بگم بال مني لحظه ي پرواز مني
ميشي برام خاطره ي قشنگ لحظه ي وصال ؟
ميشي برام باغبون ميوه هاي تشنه و کال ؟
ميشي برام ماه شباي بي سحر ؟
ميشي برام ستاره ي راه سفر ؟

ولي بدون هرجا باشي يا نباشي مال مني
بدون اگه براي من هم نباشي عشق مني
براي سعادت شبا شعرامو من داد مي زنم
براي خوشبختي تو خدا رو فرياد مي زنم

دوستت دارم فرهادم

+نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت10:50توسط ریش قرمز | |

عـشــــــق ، ســـــپيده دم ازدواج است و ازدواج شامــــــگاه عــشــق .

عـشــــــق در لحظه اي پديد می آيد ، دوســــت داشتن در امــتداد زمــان ، اين اســاسی ترين تـــــــفاوت ميان عـشــــــق و دوســتت داشتن است .

عـشــــق هرگز به رنـــگ ترديد در نمي آيد .

اي مرغ سحر عشق ز پروانه بياموز كان سوخته را جان شد و آواز نيامد
اين مدعيان در طلبش بي خــبرانند كان را كه خــبر شد خبري باز نيامد.

*****

کساني که در عشق عاقلند ، بيشتر عاشقند و کمتر حرف ميزنند.

اشـــکال دنيا اين است که جاهـــلان مطمئن هستند وعاقــــــلان مردد.

زندگي دو چهره بيشتر نداره ، يا به بازيت ميگيره ، يا به بازيش ميگيري ، انتخاب با توست .

راحتی و خوشبختی را با هم اشـــتباه نگیریم.

*****

گر روي تو زيبا ست حاجت به بيان نيست كه از روي تو پيدا ست من تشنه ي يك لحظه تماشاي تو هستم افسوس كه يك لحظه تماشاي تو روياست .

گر امشب از فراغ ديدن يار به كنج خانه اي غمگين نشستم بدان اي مه كه مي تابي به يارم كه من با ديدنت سنگين نشستم .

سکوتم را به باران هديه دادم * تمام زندگي را گريه کردم * نبودي* در فراق شانهايت * به هر خاکي رسيدم تکيه کردم .

بگذار بيش از هر صدايي نواي ساز بيايد و فرشته ها زاده شوند هنگامي كه تو مي خواني .

*****

نور دلیل تاریکی بود و سکوت دلیل خلوت. تنها عشق بی دلیل بود که تو دلیل آن شدی.

من همانم که لحظه هایم را به یاد عشقم سپری میکنم ... با یاد او اشک میریزم و در کوچه دلتنگی ها نام مقدس او را فریاد میزنم... فریاد میزنم تا تمام پنجره های خاموش با فریاد من روشن شوند و بگویند این دیوانه کیست؟

عمر خود را در غريبي باختم،در ره عشق كسي دل باختم،هستي ام شد غرق درياي سكوت،باخيالش روزها پرداختم،درفراقش اشك چشم و سوز و آه ،غير ناله نغمه اي ننواختم.

مرا صد بار از خود برانی دوستت دارم به زندان هم کشانی دوستت دارم چه سود از مهر ورزیدن چه حاصل از وفا کردن مرا لایق بدانی یا ندانی دوستت دارم ...

+نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم اردیبهشت 1387ساعت10:38توسط ریش قرمز | |

قسمت شود اگر که نگاهي به ما کني
دل را دوباره از غم دنيا رها کني
من جان خود به پاي تو ميريزم و تو هم
اي کاش درد کهنه دل را دوا کني
هر شب به عشق نام تو را خوانده ام رواست
نام مرا دوباره از لب شيرين صدا کني
اه اي غريبه من به نگاه تو قانعم
حتي اگر تو راه دلت را جدا کني
يک خواهش از تو دارم اگر فرصتش رسيد
فکري به حال اخر اين ماجرا کني
من سوختم به پاي تو اما نساختي
با من به جاي انکه فقط ادعا کني
رفتي بدون انکه دليلي بياوري
رفتي که در من اتش حسرت به پا کني
حالا يقين بدان تو که ان روز ميرسد
روزي که راز رفتن خود برملا کني
يک قول داده اي که بيايي دوباره باز
صد قول داده اي که به قولت وفا کني

+نوشته شده در دوشنبه شانزدهم اردیبهشت 1387ساعت9:39توسط ریش قرمز | |

اینمیه البوم عکس

The image “http://gallery.iranproud.com/files/4/2/0/hazrateeshgh116.jpg” cannot be displayed, because it contains errors.

The image “http://tina-afshar.persiangig.com/image/44.gif” cannot be displayed, because it contains errors.

The image “http://gallery.iranproud.com/files/4/2/0/esghsarbedar.jpg” cannot be displayed, because it contains errors.

The image “http://gallery.iranproud.com/files/4/2/0/golemani1.JPG” cannot be displayed, because it contains errors.

The image “http://i14.tinypic.com/446rknb.jpg” cannot be displayed, because it contains errors.

The image “http://www.designsinstitches.com/Stitchouts/Hearts...%20with%20LOVE/Hearts%2008.jpg” cannot be displayed, because it contains errors.

The image “http://i14.tinypic.com/2mdgv9i.jpg” cannot be displayed, because it contains errors.

The image “http://i13.tinypic.com/4h252jr.jpg” cannot be displayed, because it contains errors.

+نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت 1387ساعت10:14توسط ریش قرمز | |

مرگ من روزی فرا خواهد رسيد

در بهاری روشن از امواج نور

در زمستانی غبارآلود و دور

يا خزانی خالی از فرياد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسيد

روزی از این تلخ و شيرین روزها

روز پوچی همچو روزان دگر

سايه ی زامروزها، ديروزها

ديدگانم همچو دالانهای تار

گونه هایم همچو مرمرهای سرد

ناگهان خوابی مرا خواهد ربود

من تهی خواهم شد از فرياد درد

می خزند آرام روی دفترم

دستهايم فارغ از افسون شعر

ياد می آرم که در دستان من

روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک می خواند مرا هر دم به خويش

می رسند از ره که در خاکم نهند

آه شايد عاشقانم نيمه شب

گل بروی گور غمناکم نهند

بعد من ناگه به یکسو می روند

پرده های تيرهء دنيای من

چشمهای ناشناسی می خزند

روی کاغذها و دفترهای من

در اتاق کوچکم پا می نهد

بعد من، با ياد من بيگانه ای

در بر آئینه می ماند بجای

تارموئی، نقش دستی، شانه ای

می رهم از خویش و می مانم ز خويش

هر چه بر جا مانده ويران می شود

روح من چون بادبان قايقی

در افقها دور و پيدا می شود

می شتابند از پی هم بی شکيب

روزها و هفته ها و ماه ها

چشم تو در انتظار نامه ای

خيره می ماند بچشم راهها

ليک ديگر پيکر سرد مرا

می فشارد خاک دامنگير خاک

بی تو، دور از ضربه های قلب تو

قلب من می پوسد آنجا زير خاک

بعدها نام مرا باران و باد

نرم می شويند از رخسار سنگ

گور من گمنام می ماند به راه

فارغ از افسانه های نام و ننگ

+نوشته شده در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت9:0توسط ریش قرمز | |

فروغ فرخزاد

دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ايوان مي روم و انگشتانم را
بر پوست كشيده شب مي كشم
چراغهاي رابطه تاريكند
چراغهاي رابطه تاريكند
كسي مرا به آفتاب
معرفي نخواهد كرد
كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردني است

+نوشته شده در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت8:58توسط ریش قرمز | |

تلنگر...

فقط یک تلنگر...
[مثلا رفتن برق
تا نیمه شب هم بر نگشت
ما که این همه سلام و صلوات نذر آمدنش کردیم؟!

اگر پدر بزرگ بود،
با آن نگاه مشکوک
میگفت:
حتما عاشق شده
شاید هم معتاد.

من عادت کردم
انگار چوب الف
بخش لاینفک زندگی ِ
کاش جیره بندی داشت!!!

وقتی باریدن میگیرد
نگران هیچ چیز نیستم
نه غرغر اهل خانه ،نه رخت های روی بند
گاهی تا پایان ساعت مقرر ش می بارد!
این وقت ها است که کوپن ای شدنش خیلی بهتر ِ

آمد و شد آقای ادیسون یادآور خیلی چیز هاست
آژیر قرمز،پناه گاه های زیرزمین ی،جنگ
دیدن ستاره ها و ماه،درست شبیه شب های کویر
گرد سوز های نفتی، غار نشینی مدرن.

دفتر مشق ام را باز کردم،
چقدر مورچه ی سیاه
به نظر من
که این ها خرچنگ و قورباغه نیستند.

کتاب بهترین دوست هر کسی است،
زمانی که کسی نیست دیکته شب بگوید
آن هست،
همیشه هم لغت های سخت را نشان ات میدهد

در این تاریکی،
دست کتاب هم کوتاه ِ
ولی تقصیر من نیست
مگر نه اینکه اسم ش دیکته ی شب ِ

این چوب حرف حساب نمی فهمد.
تنها کبود کردن را یاد گرفته،
فردا هم که سر برج نیست
پس حتما عصبی و کلافه است!!]
فقط یک تلنگر
همه چیز را روشن کرد...

+نوشته شده در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت8:56توسط ریش قرمز | |

فروغ فرخزاد

معشوق من

با آن تن برهنه ي بي شرم
بر ساقهاي نيرومندش
چون مرگ ايستاد
خط هاي بي قرار مورب
اندامهاي عاصي او را
در طرح استوارش
دنبال ميكنند
معشوق من
گويي ز نسل هاي فراموش گشته است
گويي كه تاتاري در انتهاي چشمانش
پيوسته در كمين سواريست
گويي كه بربري
در برق پر طراوت دندانهايش
مجذوب خون گرم شكاريست
معشوق من
همچون طبيعت
مفهوم ناگزير صريحي دارد
او با شكست من
قانون صادقانه ي قدرت را
تاييد ميكند
او وحشيانه آزاد ست
مانند يك غريزه سالم
در عمق يك جزيره نامسكون
او پاك ميكند
با پاره هاي خيمه مجنون
از كفش خود غبار خيابان را
معشوق من
همچون خداوندي ‚ در معبد نپال
گويي از ابتداي وجودش
بيگانه بوده است
او
مرديست از قرون گذشته
ياد آور اصالت زيبايي
او در فضاي خود
چون بوي كودكي
پيوسته خاطرات معصومي را
بيدار ميكند
او مثل يك سرود خوش عاميانه است
سرشار از خشونت و عرياني
او با خلوص دوست مي دارد
ذرات زندگي را
ذرات خاك را
غمهاي آدمي را
غمهاي پاك را
او با خلوص دوست مي دارد
يك كوچه باغ دهكده را
يك درخت را
يك ظرف بستني را
يك بند رخت را
معشوق من
انسان ساده ايست
انسان ساده اي كه من او را
در سرزمين شوم عجايب
چون آخرين نشانه ي يك مذهب شگفت
در لابلاي بوته ي پستانهايم
پنهان نموده ام

+نوشته شده در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت8:55توسط ریش قرمز | |

دوست

بزرگ بود
و از اهالي امروز بود
و با تمام افق هاي باز نسبت داشت
و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد
صداش
به شكل حزن پريشان واقعيت بود
و پلك هاش
مسير نبض عناصر را
به ما نشان داد
و دست هاش
هواي صاف سخاوت را
ورق زد
و مهرباني را
به سمت ما كوچاند
به شكل خلوت خود بود
و عاشقانه ترين انحناي وقت خودش را
براي آينه تفسير كرد
و او به شيوه باران پر از طراوت تكرار بود
و او به سبك درخت
ميان عافيت نور منتشر مي شد
هميشه كودكي باد را صدا مي كرد
هميشه رشته صحبت را
به چفت آب گره مي زد
براي ما، يك شب
سجود سبز محبت را
چنان صريح ادا كرد
كه ما به عاطفه سطح خاك دست كشيديم
و مثل لهجه يك سطل آب تازه شديم
و ابرها ديديم
كه با چقدر سبد
براي چيدن يك خوشه بشارت رفت
ولي نشد
كه روبروي وضوح كبوتران بنشيند
و رفت تا لب هيچ
و پشت حوصله نورها دراز كشيد
و هيچ فكر نكرد
كه ما ميان پريشاني تلفظ درها
براي خوردن يك سيب
چقدر تنها مانديم

سهراب سپهري

+نوشته شده در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت8:53توسط ریش قرمز | |

0..0

اگه غمگين باشم دليل اين غم تويي

اگه خنده رولبام موج بزنه درياي مواجم تويي

اگه اشك ازروگونه هام چكه كنه ابربهاري تويي

اگه توخواب باشم بدون توروخواب مي بينم

اگه بيدار باشم مي خوام كنارتوباشم

اگه تو جمع باشم حرف تورو پيش مي كشم

اگه تنها باشم مي خوام به ياد توباشم

اگه تمام زندگيمو به يادتومي گذرونم

درعوض فقط از تويه چيزمي خوام

مي خوام كه حس خوبتو راهي قلب من كني

مي خوام كه توي شاديات يه لحظه يادمن كني

+نوشته شده در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت8:51توسط ریش قرمز | |

آخر خط

وقتی هيچ حرف تازه اي برای گفتن نميمونه،وقتی همه درها بسته است و هيچ نقطه روشنی تو زندگی نميبينی،وقتی ميفهمی که هر چی منتظر باشی هيچ اتفاق خوبی نمی افته و همه چيز همون جور سياه و تاريک ميمونه برای هميشه،وقتی هر روز از خواب بيدار ميشی و فکر ميکنی شايد فقط شايد امروز روزی باشه که همه چی عوض شه و شب وقتی ميخوای بخوابی به افکار احمقانه خودت ميخندی،وقتی احساس ميکنی که حتی

+نوشته شده در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت8:46توسط ریش قرمز | |

حرفهای...

وقتی زن نبودم

من از خودم بدم میاد
من از خودی که نبودم بدم میاد

من از خودم بدم میاد
وقتی... زن بودم
وقتی... زیبا بودم
وقتی... مادر بودم
ولی ... انسان نبودم
انسان نبودم ... وقتی درد نبودم.. فکر نبودم.. کلام نبودم.. حق نبودم
...من از خودم بدم میاد
وقتی نبودم ... هیچ کجای تاریخ نبودم.. بزرگ نیودم.. اسطوره نبودم
وقتی ... کم بودم
وقتی ... قصه بودم
وقتی... فرشته بودم .. بهشت بودم.. شراب ناب بودم.. عشق بودم.. شهوت بودم.. گناه بودم
بودم.. بودم.. بودم
ولی... من نبودم

... از خودم بدم میاد
وقتی ... برای دیگری بودم
وقتی... وعده بهشت بودم
وقتی ... حتی... برای خدا کوچک بودم

... از خودم بدم میاد
وقتی ... عاریت بودم

وقتی ... حجابم عرفم بود
عبادتم عادتم بود
مهربانیم مادرم بود
نفهمیم تکرارم بود
تکرارم تاریخم بود
تاریخم گناهم بود
... و گناهم زن بودنم بود

... از خودم بدم میاد
وقتی... تسلیم بودم.. تن فروش بودم.. برده ظلم بودم.. فراموش شده حق بودم.. سکوت بودم.. نیاز بودم.. ضعف بودم
جنس دوم بودم

وقتی... ناراحت بودم که مرد نبودم

... از خودم بدم میاد
وقتی.. زن بودم.. ولی من نبودم

گریه کردم که این من نبودم
گریه کردم که تاریخ من نبودم
گریه کردم که من... زن نبودم

من گناه کردم.. وگناهم را تکرار کردم... وقتی سکوت کردم

چون حق نبودم
...چون زن نبودم

چرا من زن نبودم؟
چرا بزرگ نبودم؟
چرا تاریخ نبودم؟
چرا کم بودم؟

...من کم بودم
وقتی...زیباییم را مجسمه کردند
جسمم را بستر
مهرم را مادر
و عشقم را داستان

من از خودم بدم میاد
وقتی... تکرار بودم ... تکرار بودم... تکرار
.وقتی زن نبودم

+نوشته شده در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت8:44توسط ریش قرمز | |

عشق و نفرت

نفرت ....

می خواهم تمام نفرت هایم را در یک کلمه بیرون بریزم ....

....... عشق .......

شاید کمی سنگدلانه باشد ...... ولی من را ارضا می کند .....

+نوشته شده در سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت8:42توسط ریش قرمز | |

تولد

تولد تولد

تولدت مبارک مبارک مبارک تولد مبارک

امروز تولد یک ساله گیه وبلاگمه

{ای ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی ی خداااااااااااااااااااااااااااااااااا

۱۰۰ سالش کن}

+نوشته شده در سه شنبه سوم اردیبهشت 1387ساعت8:31توسط ریش قرمز | |

عشق کلمه ايست که بار ها شنيده مي شود ولي شناخته نمي شود.
عشق صداييست که هيچ گاه به گوش نمي رسد ولي گوش را کر مي کند.
عشق نغمه ي بلبليست که تا سحر مي خواند ولي تمام نمي شود.
عشق رنگيست از هزاران رنگ اما بي رنگ است.
عشق نواييست پر شکوه اما جلالي ندارد.
عشق شروعيست از تمام پايان ها اما بي پايان است.
عشق نسيميست از بهار اما خزان از آن مي تراود.
عشق کوششيست از تمام وجود هستي اما بي نتيجه.
عشق کلمه ايست بي معني ولي هزاران معني دارد.
عشق.........
عشق 10 عنصر است اما عنصر آخر آن تمام معني را مي رساند ولي معني آن گفتني نيست.

عشق در 10 کلمه

+نوشته شده در شنبه سی و یکم فروردین 1387ساعت9:54توسط ریش قرمز | |

؟.؟

به کودکي گفتند : عشق چيست؟ گفت : بازي. به نوجواني گفتند : عشق چيست؟ گفت : رفيق بازي. به جواني گفتند : عشق چيست؟ گفت : پول و ثروت. به پيرمردي گفتند : عشق چيست؟ گفت :عمر. به عاشقي گفتند : عشق چيست؟ چيزي نگفت.آهي کشيد و سخت گريست

عشق چيست؟

+نوشته شده در شنبه سی و یکم فروردین 1387ساعت9:24توسط ریش قرمز | |

...

تو مي تواني دوستي مرا نپذيري . مي تواني مرا از خود براني . مي تواني روي از من بگرداني و براي هميشه مرا از ديدار خود محروم كني ... منهم مي توانم تو را نبينم . مي توانم روز ها و شبها بدون ديدار تو بسر برم . مي توانم چشمانم را از سر راه تو بگردانم و به سوي تو خيره نشوم . مي توانم زبانم را وادارم تا نام تو را بر خود جاري نكند . مي توانم گوشم را از شنيدن آهنگ صدايت بي نصيب نمايم . ولي ....قلبم.... او ديگر در اختيار من نيست . او تا زنده ام بياد تو خواهد طپيد او در درون خود بخاطر تو خواهد ناليد.

مگر ترانه هاي آسماني عشاق و سرودهاي ملكوتي دلباختگان بگوش تو نمي رسد؟
تمام هستي من ، چرا دوستم نمي داري؟
وسيله اي جز رابطه اي كه قلب ها را به يكديگر نزديك مي كند ندارم. تصور مي نمايم كه گه گاه به كمان احساسات كسي كه مدتهاست او را فراموش كرده اي پي ببري و اندكي او را بخاطر بياوري.
نمي دانم آيا سزاوارم كه به اين دستاويز اميدوار باشم؟
مگر نمي گفتي قلب تو جايگاه عشق و آرزوي منست؟
مگر نمي گفتي نگاه تو مرا به بهشت مي رساند؟
مگر نمي گفتي زندگاني خويش را براي تو مي خواهم؟
پس چه شد؟ چرا در تاريكي زندگي رهايم ساختي؟

فرشتگاني كه سوگند عشق و وفاداري ترا شنيده اند هنوز با انديشه هاي من بازي مي كنند. بلبلاني كه در كنار دلهاي ما نغمه سرائي كرده اند هنوز در گوشه و كنار زمزمه مي كنند و بر دل دور افتاده من سلام مي گويند.
راستي ، آن همه لطف و پاكدلي به كجا رفت؟ چرا سعادتي كه بر هستي من سايه افكنده بود ، بدين زودي در تاريكيهاي سرشك و اندوه پنهان گرديد؟ مگر ممكن است دليكه به نور عشق و فضيلت ، گرمي و روشني يافته است بدين زودي سرد و خاموش گردد؟
آيا بياد مي آوري آن روزهاي گذشته و آن عهد و پيمان هايي را كه دلهاي ما را بهم پيوست ؟ بدانگونه كه اگر كسي مي گفت اين رابطه را روزگار برهم مي زند ، بر او مي خنديديم. مگر تو بمن نمي گفتي كه زندگي را دوست مي داري زيرا من زنده ام ؟
از آنچه بر ماگذشته تو را چيزي نمي گويم....ولي متاسفم بر آن نهالي كه با چه اميدهايش كاشتم و چون زمان گلش ، در رسيد آن گل را باد سوزاني خشكاند. آري غنچه عشق ما نشكفته پژمرده شد. اگر فرشته مي تواند آدمي را كيفر كند اين منتهاي شدت كيفر است.
اي كاش گذشته را فراموش مي كردم و به دلخوشي پيشين باز مي گشتم . آيا بياد مي آوري آن روز را كه مي گفتي تو اين لبخند را از لبان فرشته ربوده اي ؟ اينك كجايي كه ببيني آن لبخند چه بر سرش امده.

خداحافظ
امروز ديگر تو را ترك خواهم گفت . اصرار نكن ديگر نمي مانم. بعد از اين همه كه مرا آزردي حالا در اين دقايق آخر با من مهرباني مي كني؟
اين اشكهاي گرم و سوزاني كه در چشمانم غلتانست با تو چه مي گويند و از من چه مي خواهند؟ جز اينكه تنها وفاداري را آرزو مي كنند؟ ولي من آنها را مايوسانه از خودم مي رانم چون وفايي در تو نميابم. آري مي روم خداحافظ . دوست دارم دور از تو جان بسپارم تا صداي قهقه خندهايت را بگوشم نشنوم.
بگذار بروم و از تو فرسنگها دور باشم . نمي دانم به من چه خواهند گفت در حاليكه با دلي شكسته و پريشان باز مي گردم و با تو چه خواهند كرد آن ناز و عشوه هايي كه تو را مجذوب كرده است. بر دل ها آتش مي زني اما باز گناه را به من نصبت خواهند داد و تقصير را بر گردن من خواهند نهاد . راست است كه يك دل و يك عشق تو را كافي نيست. توبايد دلها بسوزي . بدبخت من ، كه جز يك دل و يك عشق نداشتم.
خداحافظ ، گريه نكن كه باور نمي كنم مرا دوست بداري . شايد اين اشكها بخاطر تنهايي باشد ولي نترس تو را تنها نمي گذارند . اين من هستم كه بايد بگريم . تنها من هستم كه جز تو ندارم ، و تو هم مرا نمي خواهي .
من بايد آه بكشم و اشك بريزم ولي كجا در تو اثر خواهد كرد؟ مي خواهم بروم ديگر اين سوگندها كه در پيشم ياد مي كني و قسم ها كه پي در پي بر زبان مي آوري نخواهد توانست مرا از رفتن باز دارد .
فراق تو برايم زياد سخت است زياد ، ولي بيش ازاين تاب بي وفايي و بي مهري هايت را ندارم. كجا برايم عزيز و دوست داشتني تر از كنار تو بود اگر با من كمي مهربان مي بودي؟ حال كه مرا دوست نمي داري ، حال كه با من بي وفايي مي كني ، حال كه من پناه گاهت نيستم ، حال كه.... ديگر خداحافظ .

+نوشته شده در شنبه سی و یکم فروردین 1387ساعت9:20توسط ریش قرمز | |

آن زمان كه دوستمان مي داشتند ، دوستشان نداشتيم. آن زمان كه قدرمان را مي دانستند ، قدرشان را ندانستيم و آن زمان كه ما را گرامي مي داشتند ، گراميشان نداشتيم . و حال كه به قدر وارزششان پي برديم آنها هستند كه ما را ترك خواهند گفت . زيرا كاسه صبر هر چه قدر هم كه بزرگ باشد سرانجام روزي لبريز خواهد شد.

+نوشته شده در شنبه سی و یکم فروردین 1387ساعت9:16توسط ریش قرمز | |

........................................... آزادي به از بند چه با لبخند چه بي لبخند.

اگر گــاهی ندانسته به احســاس تو خندیدم و یا از روی خودخواهی فقط خود را پسندیدم اگر از دست مـن در خلوت خود گــریه کردی ، اگر بد کـردم و هرگز به روی خود نیـــــاوردی اگر زخمی چشیدی گــاهگاهی در زبـان من اگر رنجیده خــاطر گشتی در لحن بیـــان من گناهم را ببخش.

رفتن و راهي شدن است زندگي جنبش راهي شدن است. از سر آغاز وجود تا بدانجا که خدا مي داند از باغ می‌برند چراغانی‌ات کنند ........................ تا کاج جشن‌های زمستانی‌ات کنند پوشانده‌اند "صبح" تو را "ابرهای تار" ........................ تنها به این بهانه که بارانی‌ات کنند یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند ........................ این بار می‌برند که زندانی‌ات کنند ای گل گمان مبر به شب جشن می‌روی ............

+نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387ساعت8:22توسط ریش قرمز | |

زندگي با همه وسعت خويش محمل ساکت غم خوردن نيست حاصلش تن به قضا دادن و پژمردن نيست زندگي رفتن و راهي شدن است زندگي جنبش راهي شدن است. از سر آغاز وجود تا بدانجا که خدا مي داند

از باغ می‌برند چراغانی‌ات کنند ........................ تا کاج جشن‌های زمستانی‌ات کنند پوشانده‌اند "صبح" تو را "ابرهای تار" ........................ تنها به این بهانه که بارانی‌ات کنند یوسف به این رها شدن از چاه دل مبند ........................ این بار می‌برند که زندانی‌ات کنند ای گل گمان مبر به شب جشن می‌روی ........................ شاید به خاک مرده‌ای ارزانی‌ات کنند یک نقطه بیش فرق "رحیم" و "رجیم" نیست ........................ از نقطه‌ای بترس که شیطانی‌ات کنند آب طلب نکرده همیشه مراد نیست ......................

من دلم میخواهد، خانه ای داشته باشم پر دوست، بر درش برگ گلی می کوبم، روی آن با قلم سبز بهار، می نویسم ای یار، خانه دوستی ما اینجاست، تا که دیگر نپرسد سهراب، خانه دوست کجاست؟!

+نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم فروردین 1387ساعت9:56توسط ریش قرمز | |

از یک دوست<ستایش>

مهم نيست که قشنگ باشي قشنگ اينکه مهم باشي حتي براي يه نفر
...................................

تا عاقلان راهی برای خندیدن بیابند دیوانگان هزار بار خندیده اند

+نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم فروردین 1387ساعت14:38توسط ریش قرمز | |

آرزويم اين است نتراود اشك در چشم توهرگز مگر از شوق زياد نرود لبخند از عمق نگاهت هرگز و به اندازه ي هر روز تو عاشق باشي عاشق آنكه تو را مي خواهد و به لبخند تو از خويش رها مي گردد و تو را دوست بدارد به همان اندازه كه دلت مي خواهد

چمدانم را گوشه اتق مي گذارم تو را گوشه ي قلبم اشك را گوشه ي چشمم اميد را در گاوصندوق گذاشته ام مراقبش باش! دلم روي گاز است... بوي سوختني مي ايد هود را روشن كن!!!

خداي اطلسيها با تو باشد... پناه بي كسي ها با تو باشد... تمام لحظه هاي خوب يك عمر... بجز دلواپسيها با تو باشد

ميبايست کشف کنند که "عشق" نيز همانند جاذبه زمين واقعي است و اينکه هر روز و هر ساعت و هر دقيقه و هر لحظه عاشق شدن ، خيالي شاعرانه نيست ! بلکه حالتي طبيعي است.

عشق را نثار کساني کنيد که با شما در تعارض و تخاصمند. عشق ورزيدن به کساني که شيرين و نازنين و دوست داشتني اند کار آساني نيست . براي اينکه عمق عشق را در قلب خود تجربه کنيد ، ببينيد که چقدر آنان را که تحملشان برايتان دشوار است دوست داريد !!!

+نوشته شده در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387ساعت9:8توسط ریش قرمز | |

پائولو كوئليو

عشق و سد مثل هم اند : اگر بگذاری ترک کوچکی ایجاد شود که فقط باریکه ی آبی از آن بگذرد،اندک اندک تمام دیواره را فرو می ریزد . و لحظه ای فرا میرسد که دیگر هیچ کس نمی تواند جلو جریان آب را بگیرد ...

+نوشته شده در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387ساعت9:6توسط ریش قرمز | |

بوسه

بوسه فعل است......... چون هم لازم است هم متععدي. بوسه حرف تعجب است........ چون اگر ناگهاني باشد طرف مقابل را مات و مبهوت مي کند. بوسه ضمير است......... چون از قيد انسان خارج نيست. بوسه حرف ربط است.......... چون دو نفر را به هم متصل مي کند

+نوشته شده در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387ساعت9:1توسط ریش قرمز | |

به او بگوييد :........

به او بگوييد دوستش دارم به او که قلبش به وسعت درياييست که قايق کوچک دل من در آن غرق شده . به او که مرا از اين زمين خاکي به سرزمين نور و شعر و ترانه برد . و چشمهايم را به دنيايي پر از زيبايي باز کرد

+نوشته شده در شنبه بیست و چهارم فروردین 1387ساعت9:0توسط ریش قرمز | |

pic

تولدت مبارک

+نوشته شده در شنبه هفدهم فروردین 1387ساعت9:20توسط ریش قرمز | |

About

با سلام خدمت تمامي كساني كه من رو قابل دونستند و به اين وبلاگ سري زدند من مجيد هستم و ملقب به ريش قرمز و اميدوارم لحظاته خوبي رو اينجا سپري كنيد مطالب اين وبلاگ حرفهاي دل تنها مانده ي من است و هزاران نفر همانند من

مرگ من روزی فرا خواهد رسيد
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبارآلود و دور
يا خزانی خالی از فرياد و شور
مرگ من روزی فرا خواهد رسيد
روزی از این تلخ و شيرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سايه ی زامروزها، ديروزها
ديدگانم همچو دالانهای تار
گونه هایم همچو مرمرهای سرد
ناگهان خوابی مرا خواهد ربود
من تهی خواهم شد از فرياد درد
می خزند آرام روی دفترم
دستهايم فارغ از افسون شعر
ياد می آرم که در دستان من
روزگاری شعله می زد خون شعر
خاک می خواند مرا هر دم به خويش
می رسند از ره که در خاکم نهند
آه شايد عاشقانم نيمه شب
گل بروی گور غمناکم نهند
بعد من ناگه به یکسو می روند
پرده های تيرهء دنيای من
چشمهای ناشناسی می خزند
روی کاغذها و دفترهای من
در اتاق کوچکم پا می نهد
بعد من، با ياد من بيگانه ای
در بر آئینه می ماند بجای
تارموئی، نقش دستی، شانه ای
می رهم از خویش و می مانم ز خويش
هر چه بر جا مانده ويران می شود
روح من چون بادبان قايقی
در افقها دور و پيدا می شود
می شتابند از پی هم بی شکيب
روزها و هفته ها و ماه ها
چشم تو در انتظار نامه ای
خيره می ماند بچشم راهها
ليک ديگر پيکر سرد مرا
می فشارد خاک دامنگير خاک
بی تو، دور از ضربه های قلب تو
قلب من می پوسد آنجا زير خاک
بعدها نام مرا باران و باد
نرم می شويند از رخسار سنگ
گور من گمنام می ماند به راه
فارغ از افسانه های نام و ننگ

Home
Email
BAHAR-20

Authors

ریش قرمز
ریش قرمز

Amar

تعداد بازديدها:

Design by : bahar 20